Idąc przed siebie i zbliżając się tym samym do centrum, Isabella i Zakira widział stopniowo coraz więcej zniszczeń a wraz z nimi coraz więcej nieumarłych żołnierzy którzy gasili pożary i sprzątali odpady które powstały ze dewastowanych budynków i ulic. Cały ten krajobraz wyglądał jak po przejściu jakiegoś tornada albo tsunami... Iście katastrofalny widok...
Po chwili obie kobiety zauważyły jak kilku nieumarłych ciągnie ulicą za skrzydła truchło martwego, dzikiego wampira... Jednego z tych którzy uczestniczyli w ataku na wojska Ibrahima i Drakkana na froncie z elfami..
Nieumarli byli na tyle zajęci że zbytnio nie przykuwali uwagi do przybyłej Isabelli... Pojawiło się w jej stronę co prawda kilka wyraźnych spojrzeń, ale bez większej reakcji..
Gdy obie dotarły co samego centrum zobaczyły kompletną dewastację.. To tutaj bowiem odbył się pojedynek i to tutaj Demon pojawił się znikąd i rozpoczął destrukcje.. Większość wieżowców która tu stała runęła na ziemię.. Po budynku ratusza zostały jedynie fundamenty.. Wiele firm, sklepów, restauracji i targowisk w kilka chwil przestało istnieć... Ilość martwych ciał wampirów również była tutaj większa... Wiele z nich leżało w gruzach, całe we krwi i często bez kończyn lub głów... Isabella zauważyła też, że po jej rezydencji nie zostało również kompletnie nic... same gruzy... wszystko płonęło..


Entoma przez chwile milczała słuchając z dużą uwagą słów Galthrana.. Gdy jednak otrzymała odpowiedź kiwnęła lekko głową.. Uniosła swoje ciało lekko do góry wracając do pozycji siedzącej..
- Dziękuję... To mnie niezmiernie cieszy, że tak myślisz... ale... naprawdę chcesz opuścić miejsce w którym przebywałeś tyle lat aby udać się ze mną do kompletnie innego świata? Nie mogą zagwarantować twojego bezpieczeństwa.... Nie wiem jaką decyzje podejmie mój Pan... i czy sie zgodzi... - powiedziała niepewnym głosem
Entoma po tych słowach opuściła lekko głowę.. Miała świadomość, że Ignathir może nie wyrazić zgody na to by Galthran pozostał razem z nią w Dalthei... Wiedziała dobrze, że złamała jego rozkazy podczas incydentu z Lupus i może czekać ją za to bliżej nie określona kara... Była jednak gotowa przyjąć na siebie całą winę... Gdyby miała okazje by walczyć z demonem raz jeszcze... gdyby życie jej siostry było na szali tego pojedynku... zrobiłaby to ponownie...
Pokojówka musnęła lekko rękawami klatę Galthrana... Wpatrywała się w nią w milczeniu...

Isabella dostrzegła... w tej chwili dostrzegła... że jej... JEJ UKOCHANA REZYDENCJA... TUTAJ, GDZIE MIAŁA BYĆ BEZPIECZNA... ZOSTAŁA ZDEWASTOWANA... ZNISZCZYLI JEJ REZYDENCJĘ...
Do oczu Isabelli napłynęły łzy.. Cesarzowa zagotowała się... w tej chwili Isabella UPADŁA NA KOLANA... padła na ZIEMIĘ... tuż przed zgliszczami swej rezydencji...
- NIEEEEEEEEEE!!!!!!!!! - krzyknęła przepoteżnie głośno...
- NIEEE, MOJA REZYDENCJA! - krzyczała.. płakała.. zaczęła uderzać pięścią w ziemię... wszyscy słyszeli krzyki...
- NIE!!!!!! TO NIE JEST MOŻLIWE! - Krzyczała... Isabella oddychała potęznie szybko.. złapała się za serce... trzymała się za serce klęcząc... dostała szału... Ten widok ją zniszczył... kompletnie...
Zakira wytrzeszczyła oczy... momentalnie przyklęknęła przy klęczącej Isabelli..
- Pani... Isabello.. proszę cię.. uspokój się.. - próbowała ją pocieszyć.. chwyciła ją za ramię... nie wiedziała co czynić.. Isabella wpadła w ogromny żal i rozpacz...
\



Galthran pokiwał wolno głową.. cały czas wpatrywał się w malutką Entomę.. bez przerwy... czuł jak muska jego klatę.. uwielbiał ten widok gdy malutka Entoma na nim siedzi... to było takie seksowne i urocze... kochał to... rozkoszował się oglądając swoją Panią...
- Hmm.. Entomo... cóż... racja.. ten świat jest jedynym jaki znam... jestem tu od początku swego bytu... tylko po tym świecie stąpałem... ten świat odkrywałem... i w tym świecie odkryłem i odnalazłem także i Ciebie... i to było najwspanialsze w moim życiu.. - przemawiał wolno - Oczywiście.. mam sentyment do tego świata.. do tych terenów... aczkolwiek.. Entomo.. gdy zadałaś swoje pytanie.. to.. zarówno mój umysł jak i serce nie zastanawiały się nawet przez moment.. odpowiedź przyszła natychmiastowo... Entomo... pragnę podążyć za tobą.. pragnę iść z tobą... zwłaszcza jeśli ty także byś tego chciała... moja Pani... to będzie dla mnie największy zaszczyt... chcę.. z tobą.. dla ciebie.. dla siebie.. opuścić to miejsce... bo wiem że będę przy tobie.. moja Pani.. a ty jesteś dla mnie cenniejsza niż cały ten świat.. - przemówił wolno a po chwili delikatnie musnął dłońmi uda Entomy... jej nóżki..

Nieumarli którzy byli w pobliżu usłyszeli krzyki Isabelli. Kilku z nich odwróciło się w jej kierunku i spoglądało na nią w milczeniu. Nie dziwiła ich jej reakcja.. Wszyscy nieumarli byli w bardzo kiepskich nastrojach.. W końcu połowa ich miasta, stolicy ich państwa została kompletnie unicestwiona przez demona... Kontynuowali więc swoje prace porządkowe ignorując obie kobiety...
Po krótkiej chwili jednak do Isabelli i Zakiry podszedł jeden z głównych gwardzistów którzy służyli bezpośrednio u boku Nihila... Jego zbroja i peleryna wyróżniała się na tle tłumu... Oparł swoją ostrą i zdobioną pikę o grunt i spojrzał z góry na Isabelle.
- Isabella Carraboth Bal... - rzekł mocnym tonem po czym rzucił tez krótkie spojrzenie na Zakirę - Proszę za mną... Zaprowadzę was do Pani Generał... dowódca Nihil jest... chwilowo niedostępny...


Entoma parsknęła cicho i dotknęła rękawem swoich włosów.
- Rozumiem... - powiedziała - Doprawdy jesteś niezwykły... Jak ty to robisz....
W tym momencie poruszyła lekko swoimi biodrami cały czas siedząc na nim ocierając się lekko o jego sprzęt... Galthran wyczuł jej przyspieszony oddech...
- Człowiek taki jak ty.... doprowadził mnie do takiego stanu.... potwora z innego wymiaru takiego jak ja... To niebywałe... naprawdę...
W tym momencie lekko się wzdrygnęła...
- Zakochałam sie w tobie... zakochałam... to szalone.... doprawdy szalone... - dodała trochę ciszej sama w to niedowierzając