Serwery Minecraft

Winchester JR obserwował poczynania maleńkiej... dostrzegał że ta doprawdy jest istotą niezwykłą.. pokiwał głową..
- Entomo.. Pani Entomo.. wybacz.. moją pierwszą nadpobudliwą reakcję.. ja po prostu... lekko się wzdrygnąłem na twój widok.. cóż.. jesteś nieco specyficzna.. przyjmij moje przeprosiny.. - rzekł JR dosyć opanowanym tonem
Thant wytrzeszczył oczy... podbiegł bliżej Entomy...
- Jak możesz gadać o Panience Entomie takie rzeczy, JR! Opanuj się! - ryknął wściekle i wziął kilka głębszych wdechów... pokręcił głową...
Cassahs gładził swoją głowę... analizował słowa malutkiej.. kiwał głową raz po raz.. to co powiedziała było niesamowicie mądre i inteligentne... koniecznie zamierzał to wykonać.. kreował już plan w głowie.. sądził że to powinno się udać...
Ibrahim westchnął lekko.
- Szlag.. dwa albo trzy dni? Cholera.. to długo.. jasna cholera.. - rzekł poirytowany mocno tą sytuacją... zaciskał pięsci... irytacja w nim narastała... śmierć Vanessy, śmierć Drakkana, zaraza w Smoczymoście.. ataki elfów... to wszystko go niesamowicie wzburzało... nawet sukcesy Thanta... syknął..
- Szlag.. to naprawdę długo.. - rzekł ponownie..

Entoma usłyszała słowa Winchestera. Nie popatrzyła jednak w jego stronę. Cały czas patrzyła na Ibrahima który nie wyglądał na zadowolonego z wieści które otrzymał..
- Przywykłam do tego typu reakcji... To nie pierwszy i zapewne nie ostatni raz... - odparła obojętnym tonem po czym lekko obróciła swoją głowę w bok. - Wracając jednak do tematu... Na waszym miejscu skupiłabym się teraz na pozbyciu sie elfów z miast wewnątrz Cesarstwa... Zdołali bowiem przedostać się naprawdę daleko i zniszczyć wiele miast... Atak na Daggerfall i Northgrove nie ma większego sensu dopóki demony żyją... Musicie poczekać aż Cesarzowa bądź ja się ich pozbędziemy... Kontynuowanie teraz ataków jedynie doprowadzi to większych strat w waszej armii a żadnego progresu z tego nie będzie... Musicie byc cierpliwi... Pozbycie się śmieci z własnego podwórka powinno być waszym zadaniem priorytetowym na tę chwilę... I jeśli to będzie możliwe.... pozbawienie ich silnych sojuszników... w tym wampirów o których już mówiłam...
Po tych słowach Entoma podeszła w stronę wyjścia z namiotu.
- Cesarzowa powinna niebawem do was dołączyć... Być moze bedzie miała inne pomysły ode mnie... Tak czy siak przekazałam wam moje myśli na ten temat które wydawały się dla mnie najbardziej logiczne w waszej aktualnej sytuacji... To czy będziecie się ich trzymać czy nie, zależy tylko i wyłącznie od was... Nie będę na was naciskać ani tym bardziej zmuszać.... Ja sama teraz też mam co robić.... Bezpieczeństwo mojej siostry jest dla mnie priorytetowe... Muszę jej pomóc... Ibrahimie, dziękuje za wszystkie przekazane mi informacje... Były przydatne... A wam wszystkim Panowie życzę powodzenia... Żegnam...
Po tych słowach pokłoniła przed wezyrami uprzejmie i z gracją po czym wyszła z namiotu.

Wezyrowie kiwali głową...
- Niesamowita istota! Niesamowita! Panowie mieliście rację! - krzyczał JR w ekscytacji
Ibrahim pokiwał głową mrużąc oczy.. wkurzało go to że musiał leżeć nadal... westchnął...
Siael kreował plan swojego ataku... chciał koniecznie zdobyć jakieś miasto...
Cassahs wykreował już w swoim umyśle plan.. pokiwał głową..
- Słowa Entomy były niesamowicie ważne i cenne... to wszystko prawda co powiedziała.. .zajmę się wampirami.. - przemówił Cassahs - Koniecznie musimy pozbyć się elfów z naszych miast... co do jednego... TO MUSI się zakończyć.. te psy nie będą nam łazić po terenach! - ryknął Wampir Wyższy - NO DALEJ PANOWIE! Weźcie się do roboty! - ryknął Wampir Wyższy
Thant kiwał lekko głową.. patrzył jak malutka wychodzi...
- Wybaczcie momencik.. - przemówił, a potem szybkim krokiem ruszył za malutką Entomą... wyszedł za nią z namiotu..
- Entomo! Wybacz że przeszkadzam... Twoje odwiedziny niesamowitym zaszczytem.. zwłaszcza dla mnie, nie wiem jak tam inni.. - przemawiał do niej - Jesteś tak cudowna Entomo.. nie mogę się powstrzymać.. - przemawiał
- Czy mogę Ci jakoś pomóc... w jakikolwiek sposób Entomo.. wiem że chodzi o twoją siostrzyczkę... to ważna sprawa... - mówił mrużąc oczy..

Entoma zatrzymała się w miejscu... Wyraźnie słyszała słowa Thanta... Odwróciła się wolno w jego stronę i popatrzyła mu prosto w oczy.
- Nie jesteś mi w stanie w żaden sposób pomóc w moim zadaniu.... - odparła Entoma - Preferowałabym abyś pozostał tutaj... ze swoimi kompanami... Potrzebują cię... Tylko ty możesz ich poprowadzić do zwycięstwa... Gdy demony zostaną pokonane będziesz mógł rozpocząć ofensywę...
W tym momencie pokojówka złączyła oba rękawy i popatrzyła w bok na pobliskich żołnierzy którzy siedzieli przy ognisku i rozmawiali...
- Nie musisz się obawiać.... Jeśli coś pójdzie nie tak.... Jeśli zawiodę lub zostanę pokonana... zawsze będziecie mieć wtedy jeszcze swoją Cesarzową... - powie nieco tajemniczym tonem Entoma

Thant wyczuł nieco tajemniczości w tonie Entomy... zmrużył oczy a ręce skrzyżował, cały czas nieustannie się w nią wpatrywał i rozkoszował obecnością maleńkiej lolity...
- Hmm.. Entomo.. to jasne że nie zawiodę.. jestem pewny swego i swojej wiedzy.. - odparł - Szkoda że nie jestem jednak w stanie Ci pomóc...
Po chwili rozszerzył oczy i wpadł w szok...
- CO?! Ty.. pokonana? Nigdy Entomo... NIGDY! - krzyknął - Czemu tak mówisz? A o Cesarzowej? - dopytywał..

Pokojówka po chwili ciszy pokiwała wolno głową i spojrzała ponownie na Thanta... Podeszła w jego stronę zatrzymując się tuz przed nim.. Była od niego niższa..
- Oczywiście.... Moja porażka brzmi az tak niewyobrażalnie? - zapytała Entoma i wyciągnęła swój prawy rękaw w stronę twarzy Thanta.. Przejechała nim delikatnie po jego policzku.. - Twoje wyobrażenia o mnie są mocno przesadzone.... Faktem jest, że nie wiesz o mnie praktycznie nic... Gdybyś wiedział kim jestem to z pewnością nie prawiłbyś mi tylu komplementów...
Po tych słowach zabrała rękaw z jego policzka.

Gdy Entoma przejechała po policzku Thanta ten poczuł niesamowite ekstazy.. czuł się bosko... jej dotyk rękawa wprawił go w dużą ekstazę.. uśmiechnął się... Jego nogi zadrżały a kolana ugięły się lekko przed Entomą...
- En.. Entomo.. ja.. - jęknął - Nie przesadzam... ty jesteś niesamowita.. - dodał uśmiechając się
- Nie będzie żadnej porażki jestem pewien.. wszystko ci się uda.. - przemówił - A Ja.. mam w planie udać się do Świątyni.. o której wspominałaś.. już niebawem.. - mruknął lekko do maleńkiej

- Rozumiem... - odparła Entoma spokojnym tonem - Na razie jednak skup się na aktualnych sprawach... Ja zrobię co mam zrobić.... i ty też zrób swoje... Kto wie co przygotował dla nas los.... Być moze spotkamy się ponownie i jeszcze porozmawiamy...
Po tych słowach odwróciła się i odeszła kawałek dalej... Stawiane przez nią kroki były tak delikatne że nie zostawiały po sobie żadnego śladu... Thant miał w tym momencie też doskonały widok na jej nogi oraz buty...
- Do zobaczenia.... - dodała Entoma rzucając kątem oka ostatnie spojrzenie na wezyra po czym teleportowała się...

Blask oślepił całe pomieszczenie.. Szefowa zakryła swoje oczy ręką... Arystokraci którzy przebywali w sali zebrań i widzieli cały proces na telewizorze również nie widzieli kompletnie nic... Patrzyli jednak cały czas z napięciem, oczekując rezultatów całego procesu.
- Co sie tam dzieje... Nic nie widać... - rzekł po chwili jeden z nich..
Po chwili obraz jednak zaczął wracać do normy.. Maszyny wyłączyły się... Wszyscy naukowcy skierowali swoje spojrzenie na stół laboratoryjny gdzie jeszcze przed chwilą leżał pojedynczy szkielet... Szefowa wytrzeszczyła oczy i jako pierwsza podbiegła blizej... Zatrzymała się przy samym stole... Zgodnie z jej oczekiwaniami martwe dotychczas pozostałości nabrały kształtu... Po chwili usłyszała cięzki oddech wydobywający się z pod mrocznej maski... Oczy zaświeciły się... Istota była żywa...Nie poruszyła sie jednak jeszcze... Kobieta widziała jak mroczna postać rusza swoimi oczami rozglądając się po pomieszczeniu....
- Witaj wśród żywych... Amonie... - powiedziała z lekkim usmiechem na ustach i ukłoniła się
Ożywiony Amon wolno poruszył swoimi oczami i spojrzał na kobietę... Przez chwile spoglądał na nia w milczeniu, gdy nagle i niespodziewanie chwycił ją swoją ręką za gardło. Szefowa wytrzeszczyła oczy... Amon zaczął ją dusić swoją dłonią. Zaciskał coraz mocniej...
- GDZIE.... JESTEM?!... - mówił przytłumionym a zarazem przerażającym tonem.. Dopiero po kilku sekundach puścił on Szefową i pchnął ja do tyłu... Kobieta upadła na ziemię kaszląc... Kilka naukowców natychmiast podbiegło i pomogło jej wstać...
Ozywiony z martwych Amon natomiast zaczął się miotać na łożu... sapał.. dyszał i ryczał jak jakiś potwór z horroru... Naukowcy cofnęli się.. Szefowa syknęła pod nosem łapiąc się za gardło...
- Hej... Powinieneś być wdzięczny!.. Ta ja Cię ożywiłam... Nie masz pojęcia jak długo mi to wszystko zajęło... - powiedziała kobieta nieco niezadowolonym tonem
Amon nie odpowiedział na jej słowa... Jego umysł dopiero zaczynał pracować po prawie 20 latach... Jego wspomnienia... wszystko zaczynało wracać... Pamiętał swoją śmierć... Pamiętał jak do niej doszło..
- ILE... CZASU... MINEŁO... - rzekł
Szefowa otworzyła lekko usta.
- 21 lat od twojej śmierci i erupcji wulkanu.. - odpowiedziała - Teraz kraina jest w rękach Isabelli Carraboth Bal... Odbudowała ją i rządzi jako Cesarzowa...
Amon słysząc imię Isabelli zacisnał pięści... Podniósł się z lóżka... Cale jego ciało trzaskało i drżało.. Wszyscy zaczęli słyszeć jego mroczny i przerażający oddech przerywany dyszeniem i kaszlem..
- ISABELLA... - powtórzył mrocznym tonem


Tymczasem mężczyzna który uratował Lupus, cały czas obserwował i doglądał jej stan... Właśnie przed chwilą dostrzegł że oddech pokojówki zdołał się ustabilizować... Pokiwał wolno głową widząc jak jej rany goją się w bardzo szybkim tempie... Zwój okazał sie być niezwykle pomocny. Dzięki niemu wrodzona moc regeneracji Lupus została aktywowana i pokojówka zaczęła sie leczyć nawet pomimo bycia w stanie nieprzytomności...
Meżczyzna podniósł się z krzesła, zamierzał udać się do kuchni jednak w tym samym momencie usłyszał cichy jęk.. Odwróci swoje spojrzenie z powrotem na rudowłosą... Usłyszał go ponownie...
- En... Ent...o...ma.. - jękneła samoistnie pokojówka nadal pozostając nieprzytomna
Mężczyzna słysząc to pogładził sie lekko po brodzie...

Isabella uśmiechnęła się, mrugnęła oczkiem do Zakiry...
- To co Zakirko... jaka decyzja? No mów mi moja słodka... - przemawiała Cesarzowa niesamowicie podekscytowanym tonem.. rozmowa z wampirzycą wyraźnie wprawiła ją w świetny nastrój, tak samo czuła się zawsze po rozmowie z rudowłosą Lupus... uwielbiała chwytać zarówno tą jak i tą za policzki, podbródek i gładzić po głowie.. uwielbiała.. nie mogła się już doczekać aż utuli Lupus.. zamierzała ją także przeprosić.. zamierzała jej pomóc gdy tylko ją zobaczy.. była jej to winna.
- Eem.. no cóż... NO DOBRA! - krzyknęła Zakira - Zamartwianie się i przeżywanie tego co mi zrobiły te bestie to jedno... ale zemsta jest bardzo słodka.. chcę jej.. - syknęła Zakira
- Zuch dziewczyna! - krzyknęła Isabella
- Chcę ich śmierci... - syknęła Zakira
- Przy mnie jej dokonasz, Zakiro... - odparła Isabella.. pokiwała głową.. ta wojna ją irytowała.. chociaż nie użyła w niej żadnego ze swojego kolosalnego arsenału asów.. miała ich ogrom.. gdy tylko ktoś inny odważy się jej zagrozić wówczas jest w stanie pochłonąć wszystko... pokiwała głową i podparła boczki rękami...
- Tak Cesarzowo... TAK! - krzyknęła Zakira - W końcu przecież wybiłabyś elfy co do jednego... i nic by po nich nie zostało.. no to ja nigdy bym nie mogła żadnego zniszczyć.. a chcę ich masakrować.. te gnidy... - syknęła Zakira
- No dokładnie! - krzyknęła Isabella i chwyciła policzki Zakiry - Zostaną zmasakrowani... brutalnie.. nic po nich nie zostanie.. to właśnie dzieje się z moimi wrogami.. NIC PO NICH NIE POZOSTAJE! - syknęła Isabella


Thant pokiwał głową.. wolno wrócił do namiotu...
- No i co PANOWIE?! - krzyknął rozchylając ręce - Weźmiecie się do roboty?! - wrzasnął
Cassahs kiwał głową... kaszlnął i chrząknął...
- Do roboty Panowie.. - przemówił mrocznym tonem Cassahs i zerknął na JR'a, Siaela...
- JR, Siaelu.. wraz ze mną wyruszycie kolejno odzyskać nasze miasta które elfy śmiały zaatakować i nam zniszczyć.. - przemówił potwornie Cassahs - Thant pozostanie tutaj wraz z Wielkim Wezyrem.. zapewne niedługo Cesarzowa dopełni wojnę... jestem pewien.. - przemówił Cassahs
- My zaś wyruszymy odbić miasta... a gdy nadejdzie zmierzch powrócę tutaj, ruszę z pierwszą ofensywą... zajmę się wówczas tymi Wampirami.. - przemówił potwornie Cassahs
Wezyrowie kiwali głowami... plan był niesamowity...