Serwery Minecraft

[*] Drakkan wpisany na Cmentarz


Isabella syknęła lekko...
- Entomo! Przestań! - krzyknęła bardziej wzburzonym tonem - Nie gadaj mi takich rzeczy, sama zawiodłam się na sobie - jęknęła po chwili i skierowała wzrok w dół...
- O co ci chodzi... o te elfy? Uciekłabym stąd... a tą wojnę zamierzam definitywnie zakończyć.. - syknęła - Zdejmij mi z rąk te nędzne kajdany...



Tymczasem do Thanta i Wezyrów przybyły informacje z linii frontu na którą wyruszył Drakkan... informacje spod Northgrove...
Thant nachylił głowę do przybyłego wojownika... pokiwa głową...
- CO?! Drakkan... NIE ŻYJE?! Kur*a! - ryknął..
Pozostali Wezyrowie wytrzeszczyli oczy... to był.. kompletny szok...
Ibrahim otworzył usta.. chwycił się za serce...
- CO?! - ryknął wściekły - TO POTWIERDZONA WIADOMOŚĆ?! - wrzasnął.. niedowierzał... jego przyjaciel zginął?
- KTO TO ZROBIŁ?! - ryknął wściekle...

Entoma zabrała swoje ostrze sprzed twarzy Isabelli i schowała je z powrotem do rękawa. Cały czas spoglądała na Isabella swoim wzrokiem.
- Arogancja kompletnie cię oślepiła... Zapomniałaś jaki był twój cel kiedy zostałaś mianowana Cesarzową... Lord Ignathir dał Ci wszystko po to abyś zaprowadziła pokój i harmonie w tym wymiarze... Dał Ci ten świat, dał Ci ląd abyś mogła tworzyć i sprawiedliwie rządzić.... Tymczasem co robisz teraz? Zamiast harmonii w krainie panuje kompletny chaos... Wywołałaś konflikt zbrojny na skalę globalną.... Ludzie w całej krainie strajkują i protestują przeciwko twoim decyzjom... a demony które się tu przedostały robia co chcą... Właśnie sie dowiedziałam ze kilka godzin temu uprowadziły moją siostrę, ale ty oczywiście pewnie o niczym nie masz pojęcia... W taki sposób zajmujesz się rzeczami i osobami które lord Ignathir nakazał Ci bronić? Zawiodłaś mnie... i Lorda Ignathira również... Zamiast harmonii jedynie pogłębiłaś panujący chaos... Jeśli dalej będziesz tak postępować to możesz stracisz wszystko co osiągnęłaś do tej pory... Twoim największym wrogiem bowiem jesteś ty sama...
Po tych słowach odwróciła się i odeszła kawałek dalej kierując swoje spojrzenie na ocean.

Isabellę coraz bardziej bolała głowa.. czuła przesyt tego wszystkiego... czuła ciężary... westchnęła... wkurzało ją już to wszystko i wszyscy...
- Skończ Entomo.. przestań gadać to w taki sposób jakby wydarzenia mające tydzień, a protesty mające niecałe kilka godzin miały trwać całe 20 lat. To kilkugodzinny chaos. Chaos który jest pod całkowitą kontrolą. Zaraz go zakończę gdy tylko zetnę cztery łby. Skończcie w końcu tak gadać. 20 lat w tej krainie panuje harmonia i spokój jakich nigdy nie było, nikt nie potrafił czynić tego co ja. Ja nie sprowadziłam demonów do swojej krainy, musicie z tym tematem wyruszyć do Akatosha i z nim o tym debatować, wyruszajcie więc do tego nędznego demona. Ja jedynie zabijam te obrzydliwe demony jednego za drugim aby pozbyć się ich z mojej krainy, nie mają ze mną szans. To ich koniec, zaraz będą leżeć u mych stóp. A jeśli Lupus została złapana to z własnej winy, z własnych decyzji, relacji które podejmowała i jej osobistych emocji, niestety. Jednak przy mnie zawsze była bezpieczna i zadbana, bardzo ją kocham.. w moim zamku zawsze była absolutnie bezpieczna. - odparła spokojnie
- Konflikt z elfami jest moim konfliktem, nikogo innego. Był jak najbardziej potrzebny, należy ich wymazać, nie wiesz co robili i do czego są zdolni. Niebawem się zakończy a moi poddani otrzymają nowe tereny. Każdy wróci do bycia zadowolonym. - Syknęła ostro Isabella
Wiedziała także że bestie które kreuje zniszczą wszystko... już niebawem zamierzała nafaszerować Gothmoga brutalnymi mitycznymi zaklęciami i wykreować dla niego ogrom horkruksów... ale to tylko jeden z jej asów których miała ogrom, a które stale poszerzała.. cieszyła się że zabezpieczyła się na wszelkie możliwe ewentualności... wiedziała bowiem że znajdą się zawsze tacy którym harmonia nie odpowiada i którzy będą rzucać jej kłody pod nogi i zwalać winę na nią, aby ponownie przewrócić wszystko do góry nogami i zwalić winę na kogoś innego... Isabella wiedziała że to typowe dla tych istot.. na szczęście miała ogromy lat aby przemyśleć wszystko.. kiwnęła wolno głową..
Tymczasem obok Isabelli pojawił się Mroczny Dym... zaraz z niego wyłonił się sam Zerratu... pojawił się obok swej Pani... po chwili momentalnie rozwalił swą mocą kajdany które Isabella miała na rękach i uwolnił ją..
Cesarzowa kiwnęła głową.. spaliła liny które miała na nogach a po chwili wstała wolno.. teraz Entoma nie była w stanie już zerkać na nią z góry.
Isabella rozejrzała się po elfich truchłach...
- Ciekawe że te bydlaki mają taki zapas tych kajdan, hah... trzeba całkowicie usunąć te całe "kajdany".. zniszczę ich wszelkie zasoby.. - syknęła Isabella sama do siebie myśląc o tym co cały czas wyprawiają elfy.

Entoma skierowała swoje spojrzenie na Zerratu który się pojawił. Po chwili jednak z powrotem odwróciła wzrok w inną stronę.. Kiwnęła lekko głową
- A więc tak się na to zapatrujesz... Spodziewałam sie takiej odpowiedzi z twojej strony... Mimo tak dużego doświadczenia nadal nie potrafisz zrozumieć własnych błędów i zwalasz je na innych... Nie zmieniło się absolutnie nic...
Po tych słowach ucichła na kilka chwil. Zrozumiała że ona i Isabella nigdy się nie porozumieją... Ich światopoglądy były zupełnie inne... Ich ścieżki musiały się rozejść..
- Życzę Ci powodzenia... To był nasza ostatnia rozmowa... Nie mam Ci nic więcej do powiedzenia... Żegnaj... - odparła chłodnym tonem Entoma po czym teleportowała się zostawiając Isabelle samą.


Ku zaskoczeniu Wojny i Śmierci z ciemności wyszedł starszy mężczyzna ubrany w szykowny czarny mundur... Zatrzymał się kilka metrów od nich i schował ręce za plecy.. Spojrzał na ich oboje po czym popatrzył na bezwładnie leżącą na ziemi pokojówkę..
- Huh? To jakiś żart? - zapytał Wojna spoglądając na mężczyzne - Co to za starzec... Zgubiłeś się?
Mężczyzna wydawał się kompletnie nie przejmować demonami..
- Jestem przekonany, że nie w taki sposób powinno się traktować niewiasty... Niezależnie od tego jakiej są rasy i skąd pochodzą zasługują na szacunek... - rzekł poważnym tonem cały czas spogladając na bezwładnie leżące na ziemi ciało Lupus.
Wojna słysząc to popatrzył na Śmierć... Dostrzegł jednak że demon ma wytrzeszczone oczy i zaczyna sie cofać do tyłu..
- Ej? Co ty... Co ty wyprawiasz... - rzekł Wojna do Śmierci kompletnie zdumiony jego zachowaniem.
Śmierć pokręcił głową..
- To... To nie ktoś kogo można pokonać... Ten poziom mocy... Nie wyczuwasz jej?! - ryknął Śmierć
Wojna bedąc w kompletnym szoku popatrzył jeszcze raz na mężczyznę... Dopiero teraz zrozumiał o co jego kompanowi chodziło... Również zaczął sie cofać..
- Cholera.... - ryknął Wojna - Jak to mozliwe?... Jego moc przekracza wszelkie granice... W tym świecie jest ktoś potężniejszy od Isabelli?...
Męzczyzna nie reagował na ich słowa... Spoglądał jedynie na nich swoim poważnym wzrokiem... Jego oczy błysnęły zielonym blaskiem... Demony czując jego aurę magiczną najzwyczajniej się przeraziły... Zarówno Śmierć jak i Wojna uciekli czym prędzej nie pozostawiając po sobie śladu..



Stary jegomość pogładził się ręką po swojej brodzie i kiwnął lekko głową... Demony uciekły szybciej niż się sam spodziewał...
Nie tracąc jednak czasu nad zbędnym rozmyślaniem, podszedł szybko w stronę leżącej Lupus... teraz bedąc blisko niej mógł w stanie ocenić jej urazy... Rudowłosa była nieprzytomna a jej ciało w opłakanym stanie... Natychmiast rozerwał lewą ręką jej kajdany i łańcuchy które blokowały jej magiczne zdolności...
- Jestem przekonany, że dojdziesz do siebie za kilka dni... - rzekł cichym i spokojnym tonem mężczyzna - Z psychiką jednak... moze być trochę dłużej...
Po tych słowach delikatnie wziął ciało Lupus na ręce i udał się w głąb jaskini znikając w jej ciemności..


Natomiast pod Northgrove Lodowe Elfy zakończyły kompletną anihilację armii Cesarskiej...
Baruka obserwował jak jego żołnierze wracają..
- Dobra robota panowie... - rzekł Baruka i kiwnął lekko głową
- To było łatwiejsze niż myśleliśmy... Wojska cesarskie są tak słabe... jakim cudem Mrocze elfy z nimi przegrywają? - rzekł jeden z nich
Baruka słysząc to zaśmiał sie pod nosem.. Katem oka popatrzył za siebie na mury miasta za którymi chowały nie tysiące obrońców.
- Coż... Czasami ilość nie idzie w parze z jakością... - odparł lider elfów - Widać to wyraźnie po jednej i drugiej stronie barykady...
- W takim razie.. co teraz? Rozbiliśmy armię... Zrobiliśmy co nam kazał nam ich śmieszny król... Można uznać, że zadanie zostało wykonane? - zapytał inny z lodowych elfów
Baruka zmrużył oczy... Zastanawiał się...